گاهی بر حسب عادت و بنا بر یک برنامه دیرین روزانه سعی می کنم،قدری گذشته هایم را مرور کنم.این عادت دیرینه چند ویژگی مناسب دارد،نخست اینکه اشتباهاتم را بهتر از قبل متوجه می شوم و می توانم از تکرار آن در آینده جلوگیری کنم.دوم اینکه حال و هوای گذشته فرصت های آینده ام را پی ریزی می کنند. در این روزهای خوش بهمن ماه فرصتی است که نقبی بزنم به بهمن ۵۷ و روزهای پر تلاطم انقلاب،جوان پر شر و شور شانزده ساله ای بودم که ورود مقتدایم را انتظار می کشیدم. طاغوت مدتی بود که فراری شده بود و بازمانده های رژیم پهلوی مترصد رقم زدن ۲۸ مرداد دیگری بودند اما هوشیاری انقلابیون و عزم و اراده آنان به همراه قاطعیت امام خمینی اجازه هرگونه تحرکی را از بقایای رژیم منحط پهلوی گرفت.حال که حوادث آن روزهای کشورم را مرور می کنم خوشحالم که مانند قطره ای به دریای پر تلاطم انقلاب پیوستم و سرفرازانه در تمامی مقاطع انقلاب در مسیر امام و رهبر معظم انقلاب بودم و در راهی که خمینی کبیر مسیرش را مشخص کرد و ادامه اش را به مقام معظم رهبری سپرد ذره ای به خطا نرفتم و اینک پخته تر از گذشته آماده خدمت تازه ای در مسیر انقلابم.